Czasem przychodzi taki moment…
Do tego wniosku doszedłem po zamknięciu w ostatnich dniach, przez administrację NK, wielu kont krytyków PiSu.
Moim zdaniem PiS jest zagrożeniem dla demokracji i dlatego chcę pokazać, z najlepszymi życzeniami dla żyjącej jeszcze kaczki, w międzyczasie bardzo znany: “Ostatni lot kaczora”.
Mam nadzieję, że Jareczek skorzysta z tych linii lotniczych.
http://www.jarmusz.eu/media/2011/10/kaczka/Kaczor_Daffy_-_katastrofa_lotnicza_-_10_kwietnia_2010.flv
Długo już nie pisałem o waszej kaczce, ale po jej ostatnich wyskokach nie mogę się powstrzymać i publikuję jeden z jego ostatnich bełkotów:
Czy nie widzicie, że ten mały człowieczek jest psychicznie chory? Biedna Polska!
Surfując po internecie znalazłem małą historyjkę obrazkową o szukaniu prawdy. Jeszcze nie tak dawno też jej szukałem. Rezultat był podobny:
I znów zbliża się nasza “Impreza Roku” – Night of the Proms. Mały przedsmak znalazłem dziś na YouTube.
Chciałbym dziś opublikować jeden z najpiękniejszych utworów mojej młodości (powstał w 1967 roku) “Bielszy odcień bieli” zespołu Procol Harum. Piękne to były czasy i piękne wspomnienia łączę z tą piosenką.
http://www.jarmusz.eu/media/2011/08/Procol_Harum_-_A_Whiter_Shade_Of_Pale_-2006.flv
za to, że moja strona “Skontaktuj się ze mną” była nieosiągalna. Niedawno wprowadziłem małe zmiany na serwerze i nie skontrolowałem wszystkich funkcji.
Dziś skorygowałem tą funkcję i jeśli ktoś chce, to znów może… skontaktować się ze mną.
Kilka dni temu wybrałem się w kilkudniową podróż do jednego z miast w Europie. Jak to Beatka napisała: na ważny meeting.
Rankiem padał deszcz. Dźwięk spadających kropli, uderzających o lodowe sople, kojarzył mi się z grą na ksylofonie. To był bardzo muzykalny deszcz. A na zewnątrz… szklanka! Deszcz spadł na zamrożoną ziemię i zmienił drogi w ślizgawki. Dobry początek – pomyślałem sobie i poślizgałem się z walizką do samochodu.
Do autostrady mam blisko i ostrożnie jadąc, po kilku minutach byłem na niej. Droga do lotniska trwa z reguły około 30 minut, przejechałem ją w 45. Lewy pas był wolny, ponieważ wszyscy woleli się ślizgać z prawej strony, więc nie miałem żadnych przeszkód by dać gazu.
Na lotnisku poszło bardzo szybko… check in… “Pana samolot nie może dzisiaj startować, pan rozumie, lód… ale o 11:45 leci nasza następna maszyna… przepisać bilecik?” Co miałem zrobić? Przepisałem i zacząłem czekać.
Nadzieja matką… wiem! głupich, ale kto wie, może będzie coś wcześniej… Nie było!
Trochę podrzemałem, trochę poobserwowałem ludzi, trochę pospacerowałem, zjadłem dobrą parówkę i kiedyś w końcu został wywołany mój lot. Ustawiłem się grzecznie w kolejce do wejścia, po kilkunastu minutach kolejka się ruszyła i za kilka momentów byłem w środku. Siadłem na moim miejscu i poczułem się jak w tramwaju przed laty. Polska mowa, krzyki, wołania “Kaziu, chodź, tu jest wolne miejsce przy oknie..! Józek, no postaw tą torbę i daj Maćkowi pić… Adam zapnij pas, bo jak nie to dostaniesz po…” Samolot stał. 10 minut… 20 … po godzinie dobra wiadomość od kapitana: “państwa bagaże są nareszcie na pokładzie, wiec teraz powinno pójść szybko…”. Poszło po następnych 30 minutach.
Wylądowaliśmy o 14:35, a o 15:00 wsiadłem do wypożyczonego samochodu i ruszyłem w dalszą drogę.
Droga była początkowo nawet dobra, dwupasmówka, bez śniegu. Nie trwało to niestety długo i wiatr zaczął wywiewać śnieg z pól. Jezdnia zrobiła się biała, ale szło. Po jakimś czasie zaczął padać śnieg. Znam dobrze takie warunki, wiec nie zrobiło to na mnie większego wrażenia i spokojnie jechałem dalej.
Zrobiło się ciemno, jezdnia biała, śnieg pada, ale ja jeszcze w czasie. Powinienem zdążyć na meeting.
Coś nie chciało jednak do tego dopuścić i niedaleko celu droga została zablokowana przez wywróconą ciężarówkę. Objazd! Przez pipidówki, pola, wsie. Droga wąska, koleiny, chwila nieuwagi i… pozostając na drodze, obróciłem się o 180 stopni.
Do celu przyjechałem o godzinę za późno. Część pierwsza meetingu odbyła się beze mnie. Na drugiej części doznałem od wielu osób tyle serdeczności, slow poparcia i zrozumienia, że było mi prawie wstyd, za w ostatnich latach sporadyczne utrzymywanie kontaktów. A inne potwierdziły swym zachowaniem to, co i już wcześniej o nich myślałem.
Meeting udany. Cel osiągnięty.
A gdzie diabeł? Był tam. Ja go widziałem. Ta wykrzywiona w nieludzkim grymasie twarz… Wstrętnie wyglądał. Coś warknął w moja stronę. Coś odpowiedziałem. Co niektóra osóbka pokazała przy tym swą prawdziwą twarz… Brrrr. Uciekłem!
Droga powrotna odbyła się bez przeszkód. Wracałem do siebie!